Jan vertelt: Voordat ik dit verhaal begin wil ik even stil staan bij het vreselijke drama dat zich in Noorwegen afspeelde. Het zou een gedenkwaardig jaar moeten worden, 20 jaar geleden in 1991 kwamen wij voor het eerst in Noorwegen, Anders Breivik speelde nog volop met andere kinderen en genoot van zijn omgeving, wij genoten ook. Nu is dat toch anders, gesprek van de dag, elk half uur op het nieuws, fouten, conclusies, diverse geleerden die proberen uit te leggen waar het mis is gegaan. De kunst om stil te staan en tegelijkertijd door te gaan is voor mij opvallend en siert de Noren. Goed, ik kan er een verhaal van maken, maar dat zou onze vakantie geen recht doen. Het lijkt normaal, maar hoelang is dit aan de gang? Verbindingen die nu normaal zijn en die een aantal jaren geleden ondenkbaar waren. Tot een paar jaar geleden was ik voor internet gebonden aan een paar plaatsen. Nu zit het standaard op je telefoon en in je abonnement. Wat is er anders geworden? 1991 was het eerste jaar dat we in Noorwegen waren, auto, wat voedsel en dat was het. Niks mobiele telefoon, internet, cd, dvd of navigatie of andere gewoon geworden dingen. Ja, het is anders geworden. Je stelt je navigatie in en volgt gewoon de aanwijzingen die verbaal of gewenst non-verbaal worden gegeven. Nooit meer een nerveuze vrouw naast je, waar je aan vraagt 'welke afslag'? Afgeleid door de omgeving vlug kijkend op de kaart die op haar knieën ligt. Wij hebben nu allebei een apparaat waarmee je kunt navigeren, internetten, foto's maken en zelfs met anderen kunt communiceren, dit ook met weer verschillende opties, hyves, facebook, sms en zelfs live gesprekken. En dat gebeurt, van onbelangrijke tot zeer belangrijke informatie wordt uitgewisseld. Daarom ben ik tot de conclusie gekomen dat uitzetten van je telefoon ook tot het hebben van vakantie hoort. Mijn leven gaat door, maar soms is het belangrijk om een aantal zakelijke dingen ook door te laten gaan. Maar kijk ik hier op buienradar? Neen, geen enkele lichaamshaar dat daar over denkt. Ik luister en ik kijk, mijn weersverwachting is beperkt tot 2 uur vooruit, dat zie ik aankomen. Mooie dingen maak je alleen maar mee door te kijken en te luisteren.

Vissen, wandelen en zwemmen

Nora en Nils kwamen eten, ik had meloen met ham en Griekse gyros gemaakt met als nagerecht gecarameliseerde perziken uit blik met kersen uit pot, yoghurt en een vleugje ammareto. Buiten vissen, wandelen en zwemmen, o ja, niks doen, gaan we soms een eindje rijden. Dit doen we om verschillende redenen, of om bijzondere plekken te bezoeken (musea, tentoonstellingen) of zomaar om plaatjes te schieten in de omgeving. Laatst nog 300 km gereden (heen en terug) = 6 uur, om in Hovden te kijken hoe daar de diverse sneeuwsporten worden bedreven, en als ik daar kijk naar het aanbod van sneeuwscooters lijkt het mij dat het nu de periode is om deze aan te schaffen. Dan zie je ook dat wij maar heuvels beklimmen(tot 400 meter) daar zijn ze iets hoger 12 tot 1400 meter. Op de weg daar naar toe kom je wel 50 campings tegen waarvan 90% langs de kant van de weg. De snelheid is daar ter plaatse soms 50, maar vaker 40 km per uur. Het zicht op die locatie is dus goed te noemen. En wat valt mij dan op? Je ziet de meest luxe campers en caravans met schotel en aansluiting op stroom, sommigen zelfs met zonnecollector op het dak. Vader zit buiten met laptop op schoot, moeder ook, de kinderen zijn druk bezig met hun ipad.
Ik hoop niet dat mijn indruk nu van hun vakantie altijd zo is, waarschijnlijk kijken ze s`avonds wel televisie en als ze ergens naar toegaan zal de in de hoofdsteun ingebouwde dvd speler het voor de kinderen best wel ontspannend zijn. Maar vraag aan die kinderen wat ze hebben gezien! Het antwoord laat zich raden: er was niet veel te doen, SAAI. Vader en moeder: mooie omgeving, lekker rustig. Ik weet dat het lastig is om de luxe die we thuis hebben achter te laten, maar als het er niet is zul je dat gemis een plaats moeten geven en alternatieven moeten zoeken. In de loop der jaren zijn wij ook “luxer” gaan kamperen, waren het vroeger de luchtbedden, nu een tweepersoons matras, toen een koelbox, nu elektrisch, 2 pits, nu 3 pits gasstel.

Meer comfort

Van olielamp naar gaslamp en nu naar 60 leds. En nu, terwijl we een ochtend regen hebben, zit ik tekeningen en beschrijvingen te maken om de constante waterstroom die hier is om te zetten in elektriciteit. En dit alles voor meer comfort, niet om tv te kijken of om andere gewoon geworden dingen elektrisch te doen zoals stofzuigen, airco en wat nog meer, maar om een koelkast aan te sluiten zodat ik niet elke keer weer de koelboxen uit de zon moet zetten. En misschien een verwarmingsmat voor op de vloer zodat ik tegen de avond niet een steen hoef warm te maken op de bbq. En de omvormer 12/230 die ik nu in de auto gebruik dan in de tent kan laten om telefoon of camera op te laden. Ja, wij zullen in de toekomst nog luxer gaan kamperen daar ben ik van overtuigd, maar ik denk niet dat ik het kan laten om het woord improvisatie weg te laten uit onze vakantie. Het heeft toch wel iets hoor, om met weinig middelen zoveel mogelijk voor elkaar te krijgen en het grootste voordeel is dat je niet hoeft te klagen, niemand anders is verantwoordelijk voor de situatie waarin je verkeert. Zo zou ik nooit naar zo een all-inclusief willen gaan, je hebt er dan namelijk voor betaald en dan wil je toch waar voor je geld en moet je opletten en klagen, nee niks voor mij, ik heb liever vakantie, ‘red mijn vakantie’ komt bij mij niet aan de tent.
VISSEN, we zullen het daar eens over hebben. Natuurlijk hebben we veel gevist en gevangen, op het meer vielen de forelvangsten tegen, er zwommen heel veel kleine vissen die volgend jaar of de jaren daarna toch wel voor verbetering zullen zorgen. Het water stond hoog en dus kon ik zonder problemen de gehele 5 km lengte van het meer afvissen. Maar kunstaas was dit jaar niet echt de topper, een gewone geepdobber onderlijntje 70 cm en een mestpiertje dat gaf soms op een avond wel 50 tot 60 vissen, meest abbor oftewel baars. Ik heb dan ook meer baars gegeten dan forel. Op het zout was het wat anders, we hebben een dag gehad dat we op vier uur tijd niet verder kwamen dan 1 lipvisje en 1 schar van 35+. Daar in Lillesand stonden ook Nederlanders met hun camper, een geweldig groot ding met alles erop en eraan. Maar hun visuitrusting? Mijn grootvader had die waarschijnlijk opgestookt nog voor ik geboren was, inclusief bijbehorende koffiemolens. Maar goed, ze vertelden dat ze koolvis en een makreel hadden gevangen ‘gisteren’.

Makreel aan kale haken

Een aantal dagen later gaan we weer vissen in Lillesand en hoor ik iemand roepen: zo gaan jullie weer vissen? Na wat bijpraten vertelt hij dat ze in Flekkefjord waren geweest, ik vertel hem dat dit de enige plek is waar ik stroming van zee heb kunnen waarnemen, ja zegt hij, en ineens is zijn ja, ja het zal wel gevoel omgeslagen in een zou het dan toch waar zijn wat hij mij vertelde. Soms weet je dat mensen aan je twijfelen, maar de waarheid kun je elke keer weer vertellen, voor een leugen moet je elke keer nadenken. Hij had daar een oudere man gezien die met alleen maar kale haken de een na de andere makreel ving. Goed dat moest dan volgens hem hier ook kunnen en ja na 30 worpen een kleine makreel. Gelijk schoonmaken zei ik tegen hem en dan je andere hengel met makreelreepjes eraan ingooien. Mijn zin was nog niet af of Jenny krijgt een geweldige klap op de hengel en nog een. Even later draait ze een gul van 46 boven, wat had je als aas vraagt de buurman. Abbor zeg ik, filet van gisteravond gevangen baars uit het meer, met vis vang je vis. Hij kiest eieren voor zijn geld en doet wat makreel aan de andere hengel, hij gooit in komt tot de conclusie dat er maar 100 meter draad op zit, dat wordt dicht aan de kant vissen. Wij pakken nog wat dikke scharren, hij een minigulletje. Hij is nu overtuigd en doet wat grotere stukken makreel aan de haak. Jenny en ik pakken nog een trio wijtingen van ongeveer 40 cm. En ja, de buurman heeft beet, dit is en zware vis zegt hij, kabeljauw roept hij.

Leng van 60 centimeter

Nee, dat is geen kabeljauw zeg ik, ja, kijk maar naar zijn sik is zijn antwoord. Ik haal de gul van Jenny erbij en laat hem het verschil van bouw, vinnen en tanden zien, het is een leng van 60 cm. Dit was een dag om nooit meer te vergeten, met drieën vingen we veel soorten: wijting, gul, schar, leng, koolvis, schelvis, lipvis, blauw gevlekte lipvis, makreel, polak en een zeester. We hadden veel te veel vis en hebben die naar Nora en Nils gebracht, de man met de camper had een diepvries. Onze laatste dag zoutvissen leverden nog 2 makrelen, 1 wijting en een schar van formaat op en ja, gevangen aan een stuk zoetwaterbaars. Na ze gerookt te hebben zijn deze ook weer in mij verdwenen. Morgen weer naar huis, het weer is goed en is dus het gevoel weer dubbel. Volgend jaar weer?