Door toeval leerden wij Bob kennen in 1991, de zoon van onze vrienden  gooide de deur van de auto op slot terwijl de sleutel nog in het contact zat, dit was bij de supermarkt in Birkeland een dorp op ongeveer 9 km van ons huisje in Noorwegen. Toevallig was Bob daar, een Noor van Belgische komaf. Toevallig hoorde hij op dat moment de serie vloeken die mijn vriend uitte. Toevallig kende zijn schoonzus Nils, die had met haar zoon op school gezeten. Daarom zitten wij hier toevallig aan Sandtjorn op het land van Nils en Nora. Maar het is niet toevallig dat we naar Noorwegen gaan, dat weet bijna iedereen. Wat is dan toeval? We staan vlak bij de Duits/Deense  grens om nog even “goedkoop” te kunnen tanken. Mijn vrouw had zin in een cappuccino, dus stond ik toevallig op en stuk van de parkeerplaats waar het wat rustiger was. Opeens hoor ik: Ik dacht dat je niet zover weg meer ging werken! Ik schrik en draai me om en zie de mensen waar ik in het voorjaar heb gewerkt (Arnhem). Dat is toeval zeg ik, dit kun je niet verzinnen. Wij gaan op vakantie naar Noorwegen, zeg ik. Wij ook, is het antwoord. Wij gaan morgen met de boot van 12.15 uur zeg ik. Wij ook, is het antwoord. Zo stapelen de toevalligheden op, zelfde boot zelfde hotel, zelfde datum van terugreis. Is dit toeval?
Ik hoor veel mensen zeggen,Noorwegen dat is toch koud en nat ? Terwijl ik dit schrijf op zondag  08-08 om 15.50 uur is het buiten in de schaduw en een beetje wind 31graden. In de tent loopt de temperatuur op tot 38 graden. Ja `s avonds is het koud ongeveer 5 graden buiten en 10 binnen, maar ja, pas om half 11 de lamp aan, buiten is het nog licht. Het is niet toevallig dat we ons hier thuis voelen. Eergisteren hoorde ik mensen te voet aankomen, er zijn maar enkelen die de sleutel van de slagboom hebben, ik loop naar het pad en zie drie personen aankomen, 2 mannen en een vrouw, duidelijk vader, moeder en zoon. Zij zegt : snakke du Norsk, nei zeg ik, sprechen sie deutch zegt ze, nei jeg snakke ikke tusk zeg ik, i am from Holland so we can speak English, is mijn antwoord. Het had een Duitse kunnen zijn, zeer dominant en ze vraagt me of ik toestemming heb om op deze plaats te verblijven. Is niet moeilijk, ik laat de sleutel ven de slagboom zien, en vertel  dat ik de toestemming heb van Nora en Nils. Later hoor ik van Nils dat het de zus van zijn moeder was, elk jaar komt ze met haar man en haar zoon, die dokter in Oslo is, om terug te keren op de plaats waar ze haar jeugd heeft doorgebracht, is wel toevallig. Veel mensen weten dat we graag naar Noorwegen gaan om te vissen en ……o ja, vissen, natuur en rust. Vis vangen is niet zo moeilijk, zowel zout als zoet, vis komt er altijd boven. Of het nu schar of forel, wijting of baars is, alle vis kun je roken.
Maar een rookton meeslepen is geen optie, we hebben al genoeg bij. Aangekomen daar eerst maar een driepoot gemaakt van berkenhout, is daar voldoende aanwezig, van berkentakken maak ik 2 hoepels van rond 40, die twee hang ik op afstand door ijzerdraad, ertussen komt aluminiumfolie en zo hangen de vissen in een rooktunnel. 

foto: De geïmproviseerde rookton.

Wacht, even, vanuit mijn ooghoek zie ik een roofvogel boven het meer, ik pak de verrekijker en zie dat het een visarend is. Rustig maakt hij een rondje boven het meer. Ik vraag me nu af waar die braakballen op de rotsen vandaan komen, ze bevatten meest schubben en een enkel botje. Hoewel ik gisteren mijn favoriete kunstaas heb verspeeld aan een te grote vis, ga ik vanavond toch het meer op, ik zie ze overal springen. O ja, improviseren, de driepoot zorgt ervoor dat ik de afstand met betrekking tot het vuur kan bepalen, een draadje door de ogen en roken maar. Gebruik maken van de middelen die je hebt, is voor mij niet alleen maar vakantie. Het gehele leven bestaat uit dingen die opgelost moeten worden met de dingen die je niet hebt. Improviseren is dus erg handig bij alles. Gisteravond een keer niet gevist, even lopen naar het iets hoger gelegen meer, op afstand zie ik een boot liggen, even kijken.
Hij staat bijna vol water, dus lang niet gebruikt, een klap op het water doet mij die richting uit kijken, zitten hier zulke grote vissen? Nog een keer de grote klap, maar nu zie ik de veroorzaker, het is een bever die met zijn staart op het water slaat, ik ben te dichtbij en loop verder. Verderop zie ik bomen, niet omgezaagd maar omgeknaagd een groot sleepspoor loopt van het bos naar het meer. Soms geeft niet vissen ook voldoening, zo meteen de scharren te drogen hangen en de wijtingen roken. Ja, het leven van een visser gaat niet over rozen, en ik moet ze nog opeten ook! Vanavond gevist, de een na de andere kwam boven, alles zwemt weer ik heb nog vis. Vannacht regen, van drup tot heftig, mijn vrouw ronkt, ik slaap weinig tot niet, ik hoor de buurman van Nils voorbijkomen, gaat vast zijn netten leeghalen. Een aantal uren later komt hij en stopt bij de rotsen, hij gaat zijn vis schoonmaken. Mijn eerste bak koffie zit er bijna in als hij roept hei, willer du fisk, ja takk zeg ik , der etter da zegt hij ,wijzend op de rotsen waar hij de rest heeft schoongemaakt.
Ik loop naar de rotsen bij het meer waar ik een aantal baarzen zie liggen tussen de koppen, ingewanden en staarten van forel. Twee baarzen geven nog teken van leven, ik houd ze in het water en beweeg ze op en neer, het zijn dikke van 25+

foto: Baars van de buurman.

Na een tijdje komt mijn vrouw, wil je nog koffie of niet? Blijkt dat ik al een half uur bezig ben om de twee baarzen te reanimeren. Schenk maar in, zeg ik, en voel bij 1 een reactie, hij schudt een keer met zijn kop en zwemt langzaam weg, de andere zorgde ervoor dat mijn koffie koud was. Jammer, maar als ik die baars aan de lijn krijg zal hij dat terug betalen met vechten, ik heb tenslotte ook gevochten voor hem. We komen terug van Evje via Amli en het water stroomt als niet normaal, toch maar even vissen, maar eerst de boot leegscheppen, hij staat vol water. Vanavond;  mijn vrouw zet water voor de koffie op, ik kijk nog even het kunstaas na. De pit is uit zegt ze,hij doet het niet meer. Hoe kan dat nou, de gas kan niet op zijn! En toch is de gas op, een grote bus gas, normaal 3 jaar en nu is hij op, alleen vorig jaar gebruikt, ik schud een aantal keren met mijn kop, maandag komen Nora en Nils eten. Improviseren: droog hout op de bbq en de ketel erop, een kwartiertje later heeft zij een avond met koffie en borduren en ik vissen. Het vissen viel tegen 4 baarzen en 1 forel (wel een vechter).
Morgen weer een dag, maar eerst zorgen dat ik genoeg hout heb om morgen koffie te kunnen maken. Vandaag de laatste keer vissen in Lillesand en boodschappen doen. Ik kan veel tips geven om te overleven in de natuur, maar wellicht de belangrijkste tip is: neem genoeg gas mee uit Nederland.

foto:  Jenny vist graag, dus zeker ook in Noorwegen.

Waarom?  Ik kocht een bus gas met Noorse aansluiting(adapter nodig) voor een bedrag waarvan ik steil van achteroversloeg. € 230,-- Hoeveel? Ja zoveel, zit wel € 50,-- statiegeld op. Zo krijg je toevallig de rekening gepresenteerd van een foutje. De wind draait, naar oost, nog nooit meegemaakt. Wolken die ik nooit heb gezien verschijnen, toevallig. Toch weer een 4 gangen diner kunnen maken voor mijn Noorse vrienden op mijn 2 pitter. Improvisatie en voorbereiding heet dat. Wat hebben we gegeten: Gebakken scampi’s in knoflookmarinade op een bedje van fijn gesneden witte kool een toefje witte rijst met garnering tomaat en baby augurk met een saus van rode bosbessen op eigenwijze (zelf geplukt). Voorgerecht, een kippensoep met overgebleven groenten. Hoofdgerecht: nasi met natuurlijk de diverse groenten en taugé met saté en saus. Nagerecht: een blik lychees van de Aldi. Drank: voor €30,-- aan Arendals bier (6x een halve liter). Het is dinsdagavond, de wind is nog steeds oost, volgens de berichten is het regen in de nacht en ochtend. We gaan naar Nora en Nils, rugzak met slippers, droge sokken, warme truien en de hoofdlampen die ik gebruik bij het vissen. Ze maken excuses voor het feit dat ze maar 2 gangen tevoorschijn kunnen toveren, er moet ook gewerkt worden. Er komt een 10 liter pan op tafel: Nils legt uit; eland, aardappel, gember, ui, knoflook, broccoli en nog de diverse kruiden. Het is een soep die je met mes en vork moet eten. Na 4 x opscheppen heb ik echt genoeg. Het nagerecht bestaat uit ijs met Noorse aardbeien, hiervan pak ik maar 1 x, daar verbetert mijn vrouw mijn record. Hoewel de drank in Noorwegen duur is, heb ik toch met Nils een fles rode en zeker een halve fles witte wijn op Uit beleefdheid laat je je schoenen buiten staan, zij doen dat ook als ze bij ons aan de tent komen.  Die avond hadden we dat beter niet kunnen doen. Kom we gaan maar eens zei ik, heb je een paraplu bij je vroeg Nora. Waarom? Nou het begint net toevallig te regenen. Goed, schoenen vol water en een geleende paraplu dat was onze aftocht. Nat van onze knieën naar beneden was het resultaat, het water stroomde precies de richting die wij moesten gaan. Naar huis, naar de tent was het doel, de paraplu die Jenny had gaf voldoende bescherming voor haar, na enige tijd vroeg ik haar om toch de paraplu iets anders vast te houden, het water liep via mijn nek langs mijn rug naar mijn billen. Nat. En zelfs de dag dat we weg moesten regende het. Het was nat en daarom was het inpakken complex, de volgorde was verstoord. Tussen de buien door pakken we alles in, het is niet anders, de tent gaat nat mee naar huis. Dit is de eerste keer in al die jaren, valt eigenlijk nog mee! Thuis wat extra werk, so wath. Wat overblijft is de lege plek waar ons “thuis”was. Voor de laatste keer doet mijn vrouw het hangslot van de slagboom, de zon gaat schijnen. We leveren de sleutel in bij Nils, was je gisteravond nat vroeg hij, nee, zeiknat zeg ik, er ontsnapt een geluid bij de auto. Elk, zegt Nils. Nee het is de handrem. Met nog 2x dat geluid ren ik naar de auto en zie in mijn gedachten de reclame van de man die achter zijn auto  aanfietst. Net op tijd trek ik de handrem verder aan, ik was toevallig op tijd. (20% naar beneden).
foto: De slagboom kan op slot, de zoveelste vakantie in Noorwegen is een feit.